توجه: خواندن این متن 5 دقیقه هم وقت شما را نمی گیرد اما شاید بتوانید با دانستن این مطالب جان کسی را در خیابان نجات دهید و قهرمان ابدی زندگی آن فرد شوید!
در فیلمی که مشاهده مینمایید فردی از تظاهرکنندگان روز ۲۵ بهمن از ناحیه پا دچار اصابت گلوله گردیده است. برخورد بیمبالات و بسیار سهل انگارانه افراد نزدیک به فرد سانحه دیده، اینجانب را وادار کرد که چند سطر کوتاه درباره نحوه برخورد در چنین لحظاتی را یادآوری کنم.
این بی مبالاتی از آنجا بیشتر آشکار می شود که به وضوح صدای فردی شنیده میشود که میگوید: «چیزی نیست، سفید راناش است!.» این در حالی است که پارگی شریان ران یکی از کشندهترین انواع زخمهای گلوله در میدان نبرد است. فراموش نکنید که جنبش سبز یک حرکت اجتماعی برای رسیدن به حقوق شهروندی است و اگر رفتار ما در قبال جان انسانها همانند عملکرد سرداران بیسواد سپاه در فرستادن دستههای چند هزار نفره به قتلگاه در طول جنگ ایران و عراق باشد، با حضور در خیابان به این نحو بیشتر در حال نقض غرض هستیم.
۱- اگر در دستهای چند نفره به خیابان میروید یا احساس میکنید که توان روحی مدیریت چنین موقعیتی را دارید، حداقل یک ماسک پارچهای همراه داشته باشد.
۲- به محض برخورد با فرد گلوله خورده، یک نفر باید مدیریت صحنه را به عهده بگیرد. ضمن حفظ خونسردی به عنوان اصلی مهم، چند قدمی دور شوید، ماسک پارچهای خود را به صورت بزنید، نگاهی به اطراف انداخته و سعی کنید موقعیت اولین مامور امنیتی با سلاح آشکار یا ضارب را شناسایی کنید و برآوردی از آن که آیا احتمال تیراندازی مجدد وجود دارد به دست آورید. به علت شجاعت و جسارت فراوان(!) ماموران امنیتی اغلب بعد از شلیک گلوله به سرعت از محل دور میشوند و معمولا تا حداقل پنج دقیقه بعد و بدون نیروی کمکی به محل جنایت باز نمیگردند.
۳- اگر تا فاصله ۳۰ قدمی خود فرد مسلحی را مشاهده نکردید که وضعیت تهدید آمیزی دارد، به محل برگردید و بالای سر مجروح در کنارش به زمین بنشینید. فرد آسیبدیده را بخوابانید و سعی کنید تا جایی که ممکن است، بدن وی را گرم نگه دارید تا به حفظ دمای بدن وی کمک شود.
۴- از کسانی که مشغول فیلمبرداری هستند، تقاضا کنید که دوربین هایشان را برای مدت کوتاهی بصورت موازی با زمین و به سمت پاهای خود نگهدارند یا به لباسشان بچسبانند و همگی پنج قدم بزرگ شمرده و به عقب بروند.
۵- دو یا سه نفر از کسانی که در جمعیت به نظر فعالتر میآیند را مامور کنید که با مراقبت از اطراف مراقب آدمکش بسیار شجاع ما باشند که کسی غافلگیر نشود و هر یک دقیقه وضعیت را اعلام کنند.
مراحل 6 و 7 و 8 و 9 را به همراهانتان محول کنید و خودتان به انجام موارد 10 به بعد بپردازید:
۶- از کسانی مشغول تهیه فیلم هستند بخواهید، حداکثر 5 نفر به فیلمبرداری ادامه دهند به شرط آنکه نیم خیز بوده و از چهره کسی به جز مضروب فیلم نگیرند.
۷- از افرادی که در اطراف شما هستند بخواهید به جای تماشا، هر کس موقعیت نزدیکترین بیمارستان را میداند جلو آمده و آن را اعلام کند.
۸- از مابقی افراد بخواهید، جلوی اولین ماشین عبوری را گرفته و سعی کنند که راننده آن را برای حمل مجروح مجاب کند یا با نگاهی به اطراف اگر آمبولانسی دیده میشود به سمت آن رفته و آن را به محل بیاورند.
۹- از افراد داخل جمعیت بخواهید که اگر کسی مجروح را میشناسد، قدم پیش گذاشته و آماده باشد تا با او به بیمارستان برود. به او یادآوری کنید که با رسیدن مجروح به بیمارستان میتواند اورژانس را ترک کرده و خطری او را تهدید نمیکند.
۱۰- در خونریزیهای دست و پا از زانو به پایین: از شریان بند استفاده کنید. چند رشته بند کفش یا سیم یا نخ کلفتی را به هم بتابانید تا نخ مستحکمی درست شود که قطری حداقل نصف و حداکثر برابر یک خودکار بیک داشته باشد. در صورت نبود هیچ از اینها آستین مجروح را پاره کرده و از آن یک طناب بسازید. بالاتر از زخم، بند را پیچانده و یک گره بزنید و با تمام قوا از دو طرف بکشید. گره دوم را روی اولی بزنید و آن را کور کنید. یک تکه چوب محکم یا هر شیء میله مانند را زیر این دو گره قرار داده (همانند شکل) و مثل فلکه آب در یک جهت آن قدر بپیچید که خون بند بیاید یا به سطح نشت تقلیل بیابد. در صورت نبود شی میله مانند محکمی در اطرفتان ابتکار عمل به خرج دهید. مثلا در هر مغازهای یک زمین شور با دسته چوپی پیدا میشود که با شکستن آن بتوان اهرم لازم را فراهم کرد. فراموش نکنید که بدون استفاده از اهرم معمولا شانس بند آوردن خونریزی کم است.
۱۱- در خونریزهای پا از زانو به بالا: معمولا به علت قرار گرفتن شریان در عمق، فشار طناب یا رشتههای نازک برای بند آوردن خون کافی نیست (موردی که در فیلم مشاهده کردیم). در این شرایط از یک کمربند استفاده کرده و با عبور یک شی میله مانند محکم، از قویترین فرد حاضر در جمع بخواهید در چرخاندن آن به شما کمک کند. از صحنه وحشتناک به ظاهر له شدن بافت یا حتی فریاد درد مجروح نترسید. هر چه محکمتر باشد، شانس نجاتش بیشتر است!
۱۲- در خونریزیهای نواحی دیگر بدن پارچهای را در محل زخم قرار داده و محکم روی محل فشار دهید. در صورت آغشتگی شدید پارچه با خون آن را تعویض نمایید.
۱۳- اندام آسیب دیده را حتیالمقدور بالاتر از سطح بدن نگه دارید تا از شدت خونریزی کاسته شود.
۱۴- اگر به اندازه کافی تمرکز دارید، علایم حیاتی فرد را به دقت زیر نظر داشته باشید و سعی کنید با حرف زدن او را هشیار نگهدارید و به او روحیه بدهید.
۱۶- در صورتی که مجروح هشیار است، از او بپرسید که آیا میخواهد هویتش مشخص شود یا خیر و در صورت پاسخ مثبت میتوانید نام و محله او را بپرسید و به همراه موقعیت فعلی (مثلا تقاطع رودکی) و بیمارستانی که احتمال حمل مجروح به آنجا میرود با صدای بلند در فیلمها تکرار کنید تا به عنوان سند ضبط شود. این بخش فیلم را عمومی نکنید، چون این میتواند باعث ایجاد دردسر برای مجروح و شناسایی او توسط دستگاههای امنیتی شود، اما برای ثبت به عنوان «شاهد» نگهداری کنید. ثبت اطلاعات اولیه از مجروحان ممکن است به خانوادههایی که فرزندشان گم شده و از طریق رسانهها به دنبال فرزندانشان میگردند کمک کند.
۱۷- با شروع حمل مجروح به سرعت منطقه را ترک کرده و به خانه بازگردید. وظیفه شما در آن روز از تظاهرات به نحو احسن انجام شده و امنیت خودتان مهمتر از هر چیز است. در حین بازگشت اگر لباسهایتان خون آلود است، سعی کنید تا حد امکان آن ها را پنهان کنید (مثلا با خرید یک روزنامه و گرفتن آن در نواحی خون آلود) و در طول مسیر از گفتگو با مردم یا عابران درباره مشاهدات خود از صحنه خاص مجروح شدن خودداری کنید و از امنترین مسیر به سرعت به خانه بازگردید. فراموش نکنید که شما اکنون شاهد یک جنایت بودهاید و نباید به سادگی تا زمان تشکیل دادگاه خود را به خطر بیاندازید.
۱- اگر در دستهای چند نفره به خیابان میروید یا احساس میکنید که توان روحی مدیریت چنین موقعیتی را دارید، حداقل یک ماسک پارچهای همراه داشته باشد.
۲- به محض برخورد با فرد گلوله خورده، یک نفر باید مدیریت صحنه را به عهده بگیرد. ضمن حفظ خونسردی به عنوان اصلی مهم، چند قدمی دور شوید، ماسک پارچهای خود را به صورت بزنید، نگاهی به اطراف انداخته و سعی کنید موقعیت اولین مامور امنیتی با سلاح آشکار یا ضارب را شناسایی کنید و برآوردی از آن که آیا احتمال تیراندازی مجدد وجود دارد به دست آورید. به علت شجاعت و جسارت فراوان(!) ماموران امنیتی اغلب بعد از شلیک گلوله به سرعت از محل دور میشوند و معمولا تا حداقل پنج دقیقه بعد و بدون نیروی کمکی به محل جنایت باز نمیگردند.
۳- اگر تا فاصله ۳۰ قدمی خود فرد مسلحی را مشاهده نکردید که وضعیت تهدید آمیزی دارد، به محل برگردید و بالای سر مجروح در کنارش به زمین بنشینید. فرد آسیبدیده را بخوابانید و سعی کنید تا جایی که ممکن است، بدن وی را گرم نگه دارید تا به حفظ دمای بدن وی کمک شود.
۴- از کسانی که مشغول فیلمبرداری هستند، تقاضا کنید که دوربین هایشان را برای مدت کوتاهی بصورت موازی با زمین و به سمت پاهای خود نگهدارند یا به لباسشان بچسبانند و همگی پنج قدم بزرگ شمرده و به عقب بروند.
۵- دو یا سه نفر از کسانی که در جمعیت به نظر فعالتر میآیند را مامور کنید که با مراقبت از اطراف مراقب آدمکش بسیار شجاع ما باشند که کسی غافلگیر نشود و هر یک دقیقه وضعیت را اعلام کنند.
مراحل 6 و 7 و 8 و 9 را به همراهانتان محول کنید و خودتان به انجام موارد 10 به بعد بپردازید:
۶- از کسانی مشغول تهیه فیلم هستند بخواهید، حداکثر 5 نفر به فیلمبرداری ادامه دهند به شرط آنکه نیم خیز بوده و از چهره کسی به جز مضروب فیلم نگیرند.
۷- از افرادی که در اطراف شما هستند بخواهید به جای تماشا، هر کس موقعیت نزدیکترین بیمارستان را میداند جلو آمده و آن را اعلام کند.
۸- از مابقی افراد بخواهید، جلوی اولین ماشین عبوری را گرفته و سعی کنند که راننده آن را برای حمل مجروح مجاب کند یا با نگاهی به اطراف اگر آمبولانسی دیده میشود به سمت آن رفته و آن را به محل بیاورند.
۹- از افراد داخل جمعیت بخواهید که اگر کسی مجروح را میشناسد، قدم پیش گذاشته و آماده باشد تا با او به بیمارستان برود. به او یادآوری کنید که با رسیدن مجروح به بیمارستان میتواند اورژانس را ترک کرده و خطری او را تهدید نمیکند.
۱۰- در خونریزیهای دست و پا از زانو به پایین: از شریان بند استفاده کنید. چند رشته بند کفش یا سیم یا نخ کلفتی را به هم بتابانید تا نخ مستحکمی درست شود که قطری حداقل نصف و حداکثر برابر یک خودکار بیک داشته باشد. در صورت نبود هیچ از اینها آستین مجروح را پاره کرده و از آن یک طناب بسازید. بالاتر از زخم، بند را پیچانده و یک گره بزنید و با تمام قوا از دو طرف بکشید. گره دوم را روی اولی بزنید و آن را کور کنید. یک تکه چوب محکم یا هر شیء میله مانند را زیر این دو گره قرار داده (همانند شکل) و مثل فلکه آب در یک جهت آن قدر بپیچید که خون بند بیاید یا به سطح نشت تقلیل بیابد. در صورت نبود شی میله مانند محکمی در اطرفتان ابتکار عمل به خرج دهید. مثلا در هر مغازهای یک زمین شور با دسته چوپی پیدا میشود که با شکستن آن بتوان اهرم لازم را فراهم کرد. فراموش نکنید که بدون استفاده از اهرم معمولا شانس بند آوردن خونریزی کم است.
۱۱- در خونریزهای پا از زانو به بالا: معمولا به علت قرار گرفتن شریان در عمق، فشار طناب یا رشتههای نازک برای بند آوردن خون کافی نیست (موردی که در فیلم مشاهده کردیم). در این شرایط از یک کمربند استفاده کرده و با عبور یک شی میله مانند محکم، از قویترین فرد حاضر در جمع بخواهید در چرخاندن آن به شما کمک کند. از صحنه وحشتناک به ظاهر له شدن بافت یا حتی فریاد درد مجروح نترسید. هر چه محکمتر باشد، شانس نجاتش بیشتر است!۱۲- در خونریزیهای نواحی دیگر بدن پارچهای را در محل زخم قرار داده و محکم روی محل فشار دهید. در صورت آغشتگی شدید پارچه با خون آن را تعویض نمایید.
۱۳- اندام آسیب دیده را حتیالمقدور بالاتر از سطح بدن نگه دارید تا از شدت خونریزی کاسته شود.
۱۴- اگر به اندازه کافی تمرکز دارید، علایم حیاتی فرد را به دقت زیر نظر داشته باشید و سعی کنید با حرف زدن او را هشیار نگهدارید و به او روحیه بدهید.
نکته بسیار مهم: -باید زمان بستن شریان بند رو روی پا یا دست بیمار بنویسید، و هر 15 دقیقه بازش کنید تا خون به نواحی دیگه بدن رسیده و اعضای پایین شریان بند به حیات خود ادامه دهند. هر 15 دقیقه کهشریان بند را باز می کنید، زمان را بنویسند تا دفعه بعد، یا هر کسی که دید، این کار را تکرار کند که مصدوم قانقاریا نگیرد.
۱۵- مصدوم را از خوردن، آشامیدن و کشیدن سیگار منع کنید.
۱۶- در صورتی که مجروح هشیار است، از او بپرسید که آیا میخواهد هویتش مشخص شود یا خیر و در صورت پاسخ مثبت میتوانید نام و محله او را بپرسید و به همراه موقعیت فعلی (مثلا تقاطع رودکی) و بیمارستانی که احتمال حمل مجروح به آنجا میرود با صدای بلند در فیلمها تکرار کنید تا به عنوان سند ضبط شود. این بخش فیلم را عمومی نکنید، چون این میتواند باعث ایجاد دردسر برای مجروح و شناسایی او توسط دستگاههای امنیتی شود، اما برای ثبت به عنوان «شاهد» نگهداری کنید. ثبت اطلاعات اولیه از مجروحان ممکن است به خانوادههایی که فرزندشان گم شده و از طریق رسانهها به دنبال فرزندانشان میگردند کمک کند.
۱۷- با شروع حمل مجروح به سرعت منطقه را ترک کرده و به خانه بازگردید. وظیفه شما در آن روز از تظاهرات به نحو احسن انجام شده و امنیت خودتان مهمتر از هر چیز است. در حین بازگشت اگر لباسهایتان خون آلود است، سعی کنید تا حد امکان آن ها را پنهان کنید (مثلا با خرید یک روزنامه و گرفتن آن در نواحی خون آلود) و در طول مسیر از گفتگو با مردم یا عابران درباره مشاهدات خود از صحنه خاص مجروح شدن خودداری کنید و از امنترین مسیر به سرعت به خانه بازگردید. فراموش نکنید که شما اکنون شاهد یک جنایت بودهاید و نباید به سادگی تا زمان تشکیل دادگاه خود را به خطر بیاندازید.
--------------
==================V مـا پـیـروزیـم V==================منبع اصلی: ارتش سبز آزادی بخش ایران
آقا، خواهش می کنم اگر اطلاعات به مردم میدید، کامل باشه!
پاسخحذفلطفا این رو هم بنویسید اینجا:
باید زمان بستن شریان بند رو روی پا یا دست بیمار بنویسند، و هر 15 دقیقه بازش کنند تا خون به نواحی دیگه بدن برسه تا اعضای پایین شریان بند نمیرن. هر 15 دقیقه که باز می کنند، زمان رو بنویسند تا دفعه بعد، یا هر کسی که دید، این کار رو تکرار کنه که قانقاریا نگیره طرف
دوست عزیز مممون از اطلاعات تکمیلی شما.به متن اولیه اضافه شد.
پاسخحذف